หัวข้อบล็อกวันนี้ออกจะแปลกๆหน่อย จะว่าเป็น random-thought ที่ไม่ค่อยเกี่ยวกับชีวิตประจำวันก็ได้ คือ"เรื่องที่เปิดเผยและเรื่องที่ไม่เปิดเผย" มันสืบเนื่องมาจากคอมเม้นท์ของเมื่อวานค่ะ เห็นโซ่คุงเกิดเกรงใจขึ้นมา ว่าจะมาอ่านบล็อกของเราก็กลัวจะกลายเป็นการละลาบละล้วงหรือแอบสืบความลับ อะไรทำนองนั้น ก็เลยต้องบอกว่า ไม่เลยค่ะ เพราะสำหรับเราแล้ว อะไรที่เขียนลงไปในอินเตอร์เนต โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขียนบันทึกไว้แบบบล็อกหรือไดอารี่ ที่ใครๆก็สามารถเข้ามาอ่านได้ จะต้องเป็นสิ่งที่เรายินยอมเปิดเผยทั้งสิ้น
อะไรที่ไม่อยากให้ใครรู้ ไม่อยากให้ใครเห็น ไม่อยากให้ใครอ่าน เราก็ย่อมจะไม่เขียนในที่สาธารณะค่ะ สรุปก็คือ ไม่ว่าจะในไดฯหรือในบล็อก เราจะเขียนในสิ่งที่อยากเขียนและคิดว่าเปิดเผยได้ แต่ไม่ใช่ปั้นแต่งเรื่องมาเขียนเพื่อให้คนอ่านนะคะ คือถ้าไม่อยากให้รู้ก็ไม่ต้องเขียนไปเลย ไม่ต้องนั่งบิดเบือนเรื่องราวให้เมื่อยตุ้ม ไม่ใช่ว่าจู่ๆก็มาปั้นเรื่องโกหกพกลม หลอกลวงผู้อ่านไปวันๆ (ยกเว้นคนที่เขียนเรื่องแต่ง ซึ่งมาจากจินตนาการอยู่แล้ว อันนั้นก็นอกประเด็นค่ะ)
มิตรภาพในอินเตอร์เนตนี่ หน้าก็ไม่ได้เห็น ผลประโยชน์ร่วมกันหรือขัดแย้งกันก็ไม่มี เป็นแค่เพื่อนคุยในยามเหงา ปลอบใจในยามเศร้า พูดคุยให้เราอุ่นใจ ปรึกษาหารือในยามสับสน ก็แค่นั้น แค่นั้นจริงๆ จึงไม่มีความจำเป็นจะต้องมาโกหกกันจริงมั้ยคะ? อย่างมากก็แค่สร้างขอบเขตขึ้นมา ว่าเราจะให้เขาก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว(ในจิตใจ)เรามากแค่ไหน แล้วก็เลือกเปิดโอกาสหรือพูดคุยแค่เฉพาะในส่วนที่เราต้องการให้เค้าเข้าถึง ส่วนซอกหลืบลึกลับอะไรที่ไม่ต้องการให้ใครย่างกราย ก็ไม่ต้องแง้มให้เขาเข้าไปเมียงมองค่ะ ง่ายนิดเดียว
ที่พูดเรื่องโกหกอะไรนี่ขึ้นมาก็ไม่มีอะไรมาก แค่บังเอิญพิมพ์ๆไปแล้วนึกได้ว่าเมื่อก่อนนี้เคยไปอ่านบันทึกของคนที่ปั้นแต่งว่าฉันเป็นอย่างโง้นเป็นอย่างงี้ แล้วสุดท้ายทุกอย่างก็พังทลาย เจ้าตัวก็โดนประนาม ไม่ได้โดนประนามเพราะโกหกเรื่องตัวเองนะคะ แต่เขาลามไปโกหกเรื่องคนอื่นบ้าง หรือโกหกเรื่องตัวเองแบบเดือดร้อนคนอื่นบ้าง เราคิดว่าถ้าจะแต่งเรื่องเพื่อให่สนุกน่ะ ก็ไม่เป็นไรหรอก ตราบเท่าที่คนเขียน(และ/หรือ คนอ่าน)จะมีความสุขในการอ่านโดยไม่เดือดร้อนคนอื่น แต่เมื่อไหร่ที่การโกหกนั้นส่งผลสะท้อนที่เลวร้ายออกมา (เช่น โกหกไปๆมาๆกลายเป็นยุให้คนอื่นทะเลาะกัน หรือกลายเป็นหลอกลวงปอกลอกคนอื่น) นั่นล่ะค่ะคือข้อเสียของการโกหก หรือพยายาม present ตัวเองในแบบที่เราไม่ได้เป็น
เพราะฉะนั้นก็จะบอกว่า ใครที่ต้องการรับรู้แง่มุมต่างๆของความคิดของฉันคนนี้ ก็ขอให้เตรียมใจไว้ได้เลยว่ามันไม่สวยหรูอย่างบทกวี แต่มันจะต้องมีทั้งแง่สว่างและแง่ที่มืดดำอยู่ เพราะส่วนตัวแล้วชอบเขียนอะไรที่อยากสื่อ อยากแสดง เขียนถึงแนวคิด หรือทัศนคติที่แท้จริงของตัวเอง เขียนถึงเรื่องที่คับแค้นใจหรืออยากระบาย เขียนบ่นในสิ่งที่อยากจะบ่น ก็คือเป็นตัวของเราเอง แสดงนิสัย(เสียๆ)ของตัวเอง นั่นแหละค่ะ
เพราะฉะนั้นอ่านได้เลยไม่ต้องเกรงใจนะคะ ที่นี่คือที่สาธารณะค่ะ ไม่ต้องคิดมากล่ะ
-------------------------------
ต่อไป...ว่ากันด้วยเรื่องงาน งานที่ว่านั่น ม้วนแรก Peru to Brazil บัดนี้ทำไปได้ 24 จาก 40 หน้าแล้ว ฮูเร~ เดี๋ยวอัพบล็อกเสร็จก็จะไปนั่งปั่นงานต่อ เป้าหมายคือให้เสร็จภายในคืนนี้ ไม่เกิน 5 ทุ่ม เพื่อที่จะได้รีบนอน แล้วพรุ่งนี้จะได้ตื่นเช้าๆมาทำม้วนที่ 2 ต่อ
เรื่องของเปรูนั่น ถึงจะน่าเบื่อเพราะสาระมากไปหน่อย ประกอบกับเป็นเรื่องที่เราไม่สนใจ แต่ก็ต้องทำใจให้สนุกกับงาน เพราะฉะนั้นเราก็เลยเริ่ม(หลอกตัวเองรึเปล่าหว่า)รู้สึกว่างานนี้น่าสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว เพราะโฆษกในรายการจะพาเราไปรู้จักกับสถานที่ต่างๆของเผ่าที่อารยธรรมล่มสลายไปแล้ว อาทิเช่น เผ่าอินคา (Inca) ซึ่งนับถือเทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์และเทพเจ้าแห่งขุนเขา อินคามีเมืองหลวงอยู่บนภูเขา แถมยังทำนาเกลือแบบเป็นชั้นๆอีกตะหาก แล้วก็เผ่าม็อชเช่ (Moche)ที่นับถือเทพเจ้าแมงมุม และชื่นชอบการบูชายัญด้วยหัวมนุษย์ (บรื๋อ) แล้วก็อาณาจักร Chimu (ยังไม่ได้เปิดเช็คเสียงเลยไม่รู้ว่าอ่านว่าอะไร) ซึ่งอยู่ริมทะเล มีเมืองหลวงชื่อ แชนแชน (Chan Chan) สร้างเมืองด้วยโคลน(ดินเหนียว) และนับถือเทพเจ้าแห่งท้องทะเล
แล้วก็ยังมีอีกเยอะ....ครึ่งหลังของสารคดีคงจะไปที่บราซิลกัน (แต่เรายังแปลไม่ถึง) นายคนนี้ทำสารคดีออกมาประมาณ 10 ตอน แต่ละตอนคงมี 1 หรือ 2 ประเทศ เขาบอกว่าเขาไป 40 ประเทศ ภายใน 150 วัน เพื่อสำรวจสมบัติของโลก 80 แห่ง (สมบัติที่เขาเลือกเองนะ บางอย่างอาจจะไม่โด่งดัง) แค่ฟังก็เหนื่อยแล้ว.... ไว้บอกกำหนดวันออกอากาศเมื่อไหร่จะเอามาบอกเน้อ
