Myself

2009/Apr/28

จากคราวที่แล้ว.... ผ่านมาเกือบเดือน เรามาดูความคืบหน้าดีกว่าว่าของที่อยากได้ เป็นยังไงบ้างแล้วตอนนี้

เก้าอี้นั่งทำงานที่โต๊ะคอมพ์

ไปลองนั่งมาหลายตัวแล้ว ที่ซีคอนฯ เจอตัวหนึ่งถูกใจอย่างแรงงงงงงงง แบบว่านั่งไม่ลุก ชอบมาก ราคาโปรโมชั่นจะลดเหลือ 6 พันต้น ๆ ก็กะว่าจะซื้อเลยล่ะ แต่เค้าบอกว่าต้องสั่งไปทางโรงงาน ให้โทรสั่ง จะสะดวกที่สุด แต่จนบัดนี้ก็ยังไม่ได้สั่ง เพราะเพื่อนเบรคไว้ บอกว่าไปดูอีกร้านก่อน แต่จนบัดนี้ก็ยังไม่ได้ไปเพราะงานยุ่ง + ไม่ค่อยว่าง + ฝนตก + ขี้เกียจออกจากบ้าน + เพื่อนไม่ว่างเลยไม่ได้มารับ เราก็เลยยังไม่มีเวลาไปเดินดูเก้าอี้เสียที

แต่นี่ก็ดูในเว็บไปพลาง ๆ (อีกแล้ว) ก่อน เพื่อนเพิ่งให้ link มาใหม่
http://www.siamokamura.com/p_o_chair_contessa.html

ตัวที่เล็งไว้ที่ร้านที่ซีคอน จะหน้าตาคล้าย ๆ สีดำตัวซ้ายมือ 

สงสัยว่า ไปลองที่ร้านใหม่ก็คงจะแล่นไปลองแบบที่ว่านี้ก่อนเหมือนเดิม 555

 

โทรศัพท์มือถือ

ไปดูมาหลายรุ่น (เคยบรรยาย + ให้คะแนนความถูกใจของแต่ละรุ่นไว้ในอีกบล็อกนึง) ตอนนี้ที่คะแนนนำอยู่ (ในใจ) คือ W595 ของ Sony Ericssonแต่ยังไม่ได้ฤกษ์ซื้อซะที เพราะจากวันนั้น....ถึงวันนี้.... แทบไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบ้านเลย นอกจากไปซีคอน(กินข้าว)กับคุณย่าเมื่อช่วงหยุดสงกรานต์ แล้วก็ไปซื้อผักชีต้นหอม กับถั่วลิสงดิบที่ตลาดแถว ๆ บางนาตราดใกล้ ๆ บ้าน

นี่ฉันจะเป็นฮิคิโคโมริอีกแล้วหรือนี่ =_= ฝนทำพิษจริงๆ

 

Laptop

เนื่องจากน้องชายยังไม่ว่าง (โทษน้องอีกตู) เลยยังไม่มีความคืบหน้าใด ๆ ก็เลยยังไม่มีเครื่องมือหากินชิ้นใหม่ไว้เขียนนิยายวายซะที (ค่ะ มันเอาไว้เขียนนิยายวายจริง ๆ ค่ะคุณเดเด้ 555555555555)

 

UPS

ได้ของเก่าจากพ่อมาใช้ไปพลาง ๆ ก่อน ล่าสุดได้ทดสอบแล้วว่าใช้งานได้ดีจริง ๆ เพราะมีอยู่วันหนึ่งช่วงสงกรานต์ ไฟฟ้าเกิดดับขึ้นมา แต่คอมพิวเตอร์ของเรายังใช้การได้!!! ทำให้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ไฟดับตอนกำลังใช้คอมแล้วเราไม่กรีดร้องลั่นบ้าน 555

 

อย่างอื่นที่จะต้องทำ
- ไปเล็มผม มันยาวกระเซิงเสียทรงหมดละ
- ไปโอนเงินค่าเช่า server
- ไปทำรายการขอโอนเงินทาง ibank จะได้นั่งโอนอยู่กับบ้านได้ (เวร อีกหนึ่งปัจจัยสู่ความเป็นฮิคิโคโมริ....)
- ไปไปรษณีย์ ส่งจดหมายหลายฉบับ และซื้อดวงตราไปรษณียากรมาตุนไว้ (....ฮิคิฯ)
- ซื้อขนมมาใส่ตู้เย็น โดยเฉพาะช็อคโกแลตที่ขโมยแย่งกินของน้องไปหมดห่อ
- ซื้อข้าวโพดมาไว้ทำข้าวโพดผัดเนยกิน (อยากกินนนนนนนนนนนนนนนนน)
- ซื้อชีสโรยพิซซ่ามาใส่ในตู้เย็น

โอยแย่.... ทุกอย่างล้วนต้องออกจากบ้าน แล้วนี่อิฉันจะได้ฤกษ์ยุรยาตรเมื่อไหร่เนี่ย

หวังว่าสัปดาห์หน้าฝนจะหยุดตก T.T

 

edit @ 28 Apr 2009 20:41:13 by Valentino

edit @ 28 Apr 2009 20:42:44 by Valentino

2009/Mar/31

เปล่าค่ะ ไม่ได้อัพบล็อกแก้ดอง

ไม่ได้พยายามรีเซ็ทสถิติดองนานแรมเดือน

ไม่ได้ผักชีโรยหน้า

จริง ๆ นะ สาบานให้เก้าอี้หักเลยเอ้า!

 

(มันไม่หักหรอกเพราะมันขาดไปแล้ว กำลังจะเปลี่ยนใหม่ ฮี่ ๆ ๆ)

 

...

...

...

 

อีกสองสามเดือนก็ถึงวันคล้ายวันเกิดแล้ว มีคนถามว่าอยากได้อะไร แหม ตอนถามมันตอบไม่ได้อ้ะ.... คิดไม่ออกว่ามีอะไรอยากได้ เพราะเป็นคนที่ไม่ค่อยคิดจะซื้ออะไร (แต่ในทางกลับกันก็ซื้ออะไรไม่คิดเช่นกัน) แต่พอมานั่งดูความเป็นจริง.... อืม ของที่ไม่ได้อยากได้จนนึกออกทันทีว่าจะซื้อ แต่มาพิจารณาดี ๆ แล้วเราก็ "สนใจ" ที่จะซื้อเหมือนกันก็มีอยู่หลายอย่างอยู่

เช่น

เก้าอี้นั่งทำงานที่โต๊ะคอมพ์

ซื้อมาเมื่อ 2 ไม่ก็ 3 ปีที่แล้วล่ะมั้ง แต่ล้อมันพังไปแล้ว ตอนย้ายคอมพ์ขึ้นมาในห้องนอนเลยไม่ได้ใช้ต่อ แต่ทิ้งไว้ข่างล่าง แล้วก็โดนน้องชายที่เก้าอี้พังเหมือนกันมายึดไป เพราะมันยังนั่งได้สบายอยู่

ปัจจุบันอะฮั้นใช้เก้าอี้ไม้ 4 ขา มีพนัก มีเบาะรองนั่ง แต่ไม่มีที่วางแขน ซึ่งเป็นเก้าอี้เก่าจากเซ็ตโต๊ะกินข้าวตั้งแต่ตอนยังไม่ย้ายบ้าน =_=;; และแล้วมันก็มีอันเป็นไป เบาะปริเป็นเส้นยาวตามลายร่องของเบาะ เพราะฉะนั้นก็คงต้องซื้อใหม่เสียที!

เพื่อนส่ง link มา อืม แบบนี้ก็น่าสน
http://www.duriflex.net/index.php?lay=show&ac=article&Id=564318

แต่จะซื้อแบบไหนคงต้องลองเอาก้นไปวางบนเบาะดูเสียก่อน.... เพราะเราต้องอยู่กับมันอีกนาน วันละหลายชั่วโมง เหอ ๆ ๆ

 

โทรศัพท์มือถือ

หลังจากที่ผัดวันประกันพรุ่งมานาน ด้วยข้ออ้าง "ก็มันยังใช้ได้ดีอยู่" เมื่อวานซืนนี้ก็ตบะแตกด้วยการยั่วยุของน้องชาย ที่นอกจากจะบอกว่า

"มือถือของเจ๊เก่าแล้ว ควรเปลี่ยนได้แล้ว"  (รายว้า เก่าที่หนายยย ก็แค่โนเกีย 6610 รุ่นปี 2002 เด่อ....)
"รุ่นใหม่สวย ๆ มีเยอะ น่าจะมีที่ถูกใจบ้าง"  (ยังไม่เคยเห็น (เพราะไม่เคยไปหาดู))
"จะยึดติดกับโนเกียไปทำไม" (เพราะเราเสียดายโนเกียเครื่องที่ใช้อยู่ เลยไม่ยอมซื้อใหม่เสียที) 
"โทรศัพท์มือถือใหม่สวย ๆ สักเครื่องทำให้กระตือรือร้นในการทำงานมากขึ้น"  (เพราะน้องชายติดต่องานและอัพเดทข้อมูลงานทางโทรศัพท์)
"เจ๊เป็นผู้หญิงนะ หัดสนใจของพวกนี้ซะบ้าง ช็อปปิ้งน่ะ รู้จักมั้ย!?" (ก๊าบบบบบ เค้าผิดไปแย้วก๊าบบบบ)

แล้วยังขยันหา Online Catalog มาโยนให้ดูด้วย....

(คำพูดข้างบนมีตีไข่ใส่สีบ้างเล็กน้อยเพื่ออรรถรสในการอ่าน ก๊าก ๆ)

เราก็เลยตั้งใจไว้ว่า วันเกิดปีนี้จะซื้อมือถือใหม่เป็นของขวัญให้ตัวเอง อิอิ ฮิ้ว~~~

รอเดือนเกิดอย่างใจจดใจจ่อ โฮะ ๆ ๆ ๆ

 

Laptop

หลังจากคอมพิวเตอร์กระเป๋าหิ้วเครื่องเก่าตายในหน้าที่ด้วยอาการสมองตาย (HDD บึ้ม) ไป และตามด้วยการ์ดจอเสียจนหน้าจอดูสีไม่รู้เรื่องแล้ว เราก็หมดกำลังใจในการจะหาโน้ตบุ๊คเครื่องใหม่มาใช้โดยสิ้นเชิง จนกระทั่งน้องชายแนะนำให้รู้จักกับเน็ตบุ๊ค ที่นอกจากจะเล็ก กะทัดรัด และน้ำหนักเบาแล้ว ยังราคาไม่ทำร้ายกระเป๋าสตางค์เท่าไหร่ด้วย เราก็เลยตั้งใจไว้ว่า ว่าง ๆ (เมื่อไหร่?) จะไปหาซื้อมาใช้สักเครื่อง เผื่อเอาไว้พิมพ์นิยายวายทำงานนอกสถานที่ เพราะพกพาสะดวก

 

UPS

โหยหวนบ่อยเวลาไฟดับ ไฟตก ไฟกระชาก ก็คงต้องซื้อ UPS มาเป็นหลักประกันให้อุ่นใจกันเสียที (ว่าแต่ ไอ้เครื่อง UPS เนี่ย บอกจะซื้อ ๆ มาปีนึงแล้ว ไม่ได้ฤกษ์ไปหาจริง ๆ ซะทีนะยะหล่อน!)

 

เอ่อ คงหมดเท่านี้ล่ะมั้ง.... เท่าที่นึกออกแล้วน่ะนะ อิอิ

 

2008/Jul/10

การที่จะทำวันหนึ่ง ๆ ของเราให้สมบูรณ์พร้อมอยู่ตลอดเวลา ทุกวัน นั้นเป็นไปไม่ได้

ถ้ามีวันที่คุณจมอยู่กับงาน เพื่อทำงานให้ดีที่สุด บางครั้งก็จำเป็นต้องละเลยสิ่งอื่น เช่น โภชณาการ การออกกำลังกาย หรือความสัมพัธ์กับคนรอบข้าง

ส่วนวันที่คุณพยายามใช้ชีวิตให้ถูกสุขลักษณะ มีสุขภาพที่ดีทั้งกายและใจ คุณย่อมต้องให้เวลากับตัวเองมาก ๆ ก็อาจทำให้ไม่เหลือเวลาหรือเหลือความเอาใจใส่พอสำหรับคนอื่น ๆ หรือสิ่งอื่น ๆ

วันที่อยากเที่ยว พักผ่อนหย่อนใจ ออกไปเดินช็อปปิ้ง เดท หรือหาของกินอร่อย ๆ คลายเครียด จะเก็บเรื่องงานหรือเรื่องครอบครัวมาคิด ก็คงจะกระไรอยู่?

ถ้าอยากเป็นลูกหลานที่ดี.... โดยไม่รู้สึกหนักใจหรือเบียดเบียนเวลาส่วนตัวของตัวเอง ก็ต้องเลือกทำในวันที่มีเวลา และมีกะจิตกะใจจะเป็นด้วยหรือเปล่านะ?

เคยบ้างมั้ยที่รู้สึกว่าคนอื่นไม่เห็นใจเรา โลกนี้เป็นปฏิปักษ์กับเรา ทำอะไรก็ผิดไปหมด ทำอะไรก็พลาดไปหมด และไม่ว่าจะพยายามทำทุกอย่างให้ดีเลิศแค่ไหน มันก็ต้องมีสักอย่างสองอย่างที่ล้มเหลว?

เจ็บใจ น้อยใจ เสียใจ

คำพูดเล็ก ๆ แค่ไม่กี่คำของคนในสายเลือดเดียวกัน เมื่อมันมาสะกิด ในยามที่แบกรับอะไรหนัก ๆ เชื่อหรือไม่ว่ามันทำให้คนเราเสียหลักล้มได้ง่ายจนน่าอัศจรรย์

Life (ต้นฉบับจริง ๆ พูดว่า Survival) is tough enough without your family turning against you.

ประโยคที่เจอในสารคดี ว่าด้วยการต่อสู้เพื่อมีชีวิตอยู่รอดของลูกสัตว์ป่า ทำไม้ทำไมมันถึงได้เข้ากับชีวิตปัจจุบันได้ขนาดนี้?

Don't you think it's better to admit your weakness honestly and ask for help or for a hand than to fake a tough appearance and imply it with sarcasm?

When we're down and need someone, it doesn't mean we're flawed. It only means we're human. We're just human.

Such unkind, bitter, and sarcastic remark yields nothing but a bitter feeling and a growing distance between you and your beloved ones.

I'm not built to endure a sarcasm at all time. I know it will snap. Real soon, too.

Let's just be honest, shall we?

Because I'm tired of putting up a facade too.

เคยคิด(เอาเอง)บ้างมั้ยว่าทำไมถึงมีแต่เราที่ต้องทน?

พอเลือกที่จะทนเองแล้ว ก็ยังเสร่อมาตั้งคำถามกับตัวเองอีกว่าทนทำไม ทนเพื่ออะไร?

เคยคิด(เข้าข้างตัวเอง)บ้างมั้ย ว่าทำไมถึงไม่มีใครเข้าใจเรา

ช่วงนี้ชักจะคิดบ่อยขึ้น....

เหนื่อย

ขอเวลาให้ตัวเองบ้าง ขอช่องว่างให้หายใจบ้างเถอะ

ที่ยิ้ม หัวเราะอยู่นี่ไม่ใช่ไม่เครียดนะ

บางครั้งการคงอยู่ของเรา ณ สถานที่นั้น ณ เวลานั้นมันดูไร้ความหมายเหมือนอากาศธาตุ และเขาก็ไม่ได้เอ่ยปากเรียกร้องขอให้เราอยู่ที่นั่นเพื่อเขา

เราที่อยู่ตรงนั้น เหมือนเป็นเครื่องประดับห้อง

ไม่รู้จะไปเพื่ออะไร

ขอรึก็เปล่า....

เรียกร้องรึก็ไม่ใช่

แค่ฝากคำกระทบกระเทียบเล็ก ๆ มาให้ แล้วเราร้อนตัว แล่นไปหาเองหรอก

อยากให้เราอยู่ใกล้ ๆ ก็บอกกันดี ๆ ก็ได้ ไม่ต้องประชด

เพราะทุกครั้งที่ได้ยินคำประชด มันรู้สึกห่อเหี่ยว หดหู่ หัวใจลีบเล็กลง หมดกำลังใจในทุก ๆ อย่าง

ขนาดความมั่นใจว่าเราเป็นที่ต้องการ ยังหดหายไปเลย!

ในสมองคิดวนเวียนอยู่แต่ "แล้วชั้นจะมาเสนอหน้าอยู่แถวนี้ทำไมเนี่ย?"

ขอร้องล่ะ ถ้าอยากให้อยู่ใกล้ ๆ ช่วยบอกให้ชื่นใจสักคำว่าดีใจที่มาหา

ไม่ใช่พอไม่โผล่ไปแล้วค่อยฝากอะไรมาทิ่มแทงใจกัน

เสียใจ.... รู้มั้ย

และที่เก็บมาคิดเล็กคิดน้อยนี่ ก็เพราะเราเป็นมนุษย์?

หรือเพราะว่าเรางี่เง่าไปเองกันแน่?

ขอฝากทุกอย่างที่ขุ่นข้องหมองใจไว้ในนี้ เพื่อให้เราก้าวเดินต่อไปได้ในวันต่อ ๆ ไป

ระบายมันออกไป แล้วลืม ๆ มันไปซะ

 

เฮ่อ....