โฮกกกกกกกกกกกกก กว่าจะได้ฤกษ์อัพภาพ... เอา memory card ของกล้องตัวเองมาดูแล้ว ก็บังเกิดความอเนจอนาถแก่ตนเองยิ่งนัก เนื่องจากตลอดทั้งครึ่งวัน (ไปถึงประมาณเที่ยงครึ่ง ออกจากงานเย็นค่ำย่ำสนธยา เมื่อห้องประกวดคอสเพลย์เขาปิดแอร์ไล่และเก็บเก้าอี้เก็บโต๊ะกันหมดแล้ว) มีรูปที่ถ่ายจากในงานเพียง44 รูปเท่านั้น อย่าว่าแต่รูปคนอื่นเลย แม้แต่รูปเดี่ยวตัวเองยังมีแค่รูปเดียว ToT รูปหมู่เพื่อนๆมีครบคน(รวมตัวเอง)เพียง 1 รูป และรูปเดี่ยวเพื่อนๆไม่ครบคน....
นอกนั้นเป็นการถ่ายภาพมั่วๆซั่วๆ นั่งกันอีเหละเขละขละ หรือถ่ายบรรยากาศบ้าง ถ่ายชาวบ้านชาวช่องบ้างเวลามีใครแต่งตัวงามๆวิ่งผ่านหน้าไป (ตามแต่จะสามารถขุดคุ้ยเอากล้องออกจากถุงที่ซ่อนอยู่ในชายแขนเสื้อได้ทัน) ซึ่งด้วยฝีมือห่วยๆ + แสงไม่พอ + ความเคลื่อนไหววูบวาบในงาน ทำให้ภาพส่วนมากออกมามัวเสมือนมีผีสิงในรูปฉะนั้น...
แต่อย่างไรก็ดี รูปที่จะคัดมาให้ดูวันนี้ส่วนมากเป็นรูปกลุ่มตัวเอง มีรูปคนอื่นแค่ 3 ใบ....เนื่องจาก ฮือๆ...
1. ไม่มีโอกาสมองคนอื่นเท่าไหร่
2. พอได้มองก็มัวแต่ตื่นตาตื่นใจ จนเอ๋อลืมถ่าย
3. ไม่ได้ลืมแต่หยิบกล้องไม่ทัน
4.หยิบกล้องทันแต่มีอันเป็นซวยจนต้องทิ้งกล้อง
แถมบางรูปที่ถ่ายได้ก็ออกมาดูไม่รู้เรื่อง เช่น เบลอมั่ง มืดมั่ง... เศร้าว้อย!!!
พยายามแล้ว พยายามอย่างยิ่งที่จะถ่ายสาวสวยคนนั้นที่มาคู่กับเดวิลแมนแต่ถ่ายออกมามืดมาก แถมอยู่ไกลลลลลลแสนไกล เพราะถ้าจะวิ่งฝ่าไปก็ต้องตัดหน้าตากล้องที่กำลังถ่ายใครอยู่แถวๆนั้น(เป้าของกล้องน่าจะเป็นน้องกิ้งก่าเมดูซ่า) เห็นทีจะต้องไปไถรูปจากกล้องโต่วเทสือซะละ เพราะคุณท่านเห็นปุ๊บกรี๊ดกร๊าดแล้ววิ่งเข้าไปใกล้เขาทันที เหอๆ ไม่รู้ถ่ายรูปได้หรือไม่
ภาพนี้ถ่ายได้ชัดเจนสมใจเพราะสปิริตและความใจดีของท่านฟาโรห์และแม่นาง(คลีโอพัตรา?) คือจริงๆเราอ่ะหยิบกลองไม่ทันแหละ คนอื่นเค้าถ่ายกันสองสามแชะแล้ว จนทั้งคู่จะแยกย้ายไปแล้ว เราเอากล้องออกมาเสร็จ พอเปิดกล้อง ปรากฏว่าเขากำลังจะแยกย้ายไป ToT แต่พอดีหันมาเห็นเรา ชะรอยน้องจุงเรย์คงจะมีใบหน้าน่าเอ็นดูและน่าสงสาร ท่านๆจึงเห็นใจ หันกลับไปโพสท่าให้ถ่ายอีกครั้ง โอ้ว ซาบซึ้งหลายยยยยย ดีใจมากๆที่ถ่ายมาได้ เพราะชอบอย่างแรง ถึงจะไม่ได้อ่านการ์ตูนแนวนี้ก็เถอะ แต่ชอบมากตรงความอลังและความเท่ห์ ขอบคุณมากๆๆๆนะคะ */me ก้มกราบ 3 ที อูรา~~~*
พยายาม(แอบ)ถ่ายเจ๊ลูโกะ เอ๊ย ยูโกะ และกำลังจะเรียกให้หันมาถ่ายชัดๆ ก็พอดีมีเสียงท่านเค้าท์แหกปากลอยมาตามลมให้น้องมังกรไปเข้ากล้อง...
(สถานการณ์สมมติ)
ม.ก.ด. : *เล็งกล้องนานมาก* *แชะ* *เล็งกล้อง เล็งแล้วเล็งอีก*
เค้าท์D : เข้าแถว! ถ่ายรูป
ม.ก.ด. : (ยังไม่สำเหนียกว่าตัวเองโดนเรียก)
เค้าท์D : น้องมังกรเอ๊ย! ถ่ายรูป!!!
ม.ก.ด. : กำลังถ่ายอยู่นี่ไงจ๊ะท่านเค้าท์....
เค้าท์D และสรรพสัตว์ : ไม่ใช่ถ่ายรูปคนอื่นเฟ้ย มาเข้ากล้องทางนี้เร็วๆเข้า!
ม.ก.ด. : อ้าว? เอ๊ะ เฮ้ย!!! *วิ่งไปเข้ากล้องทันที*
T-T
สรุปว่ามีรูปคนอื่นแค่ 3 รูป
ถัดไป...เรามาดูรูปของแก๊งค์ "ร้านน้อยค่อยๆสยอง" กันเถอะ
Before *the day*
โรงงานนรก ณ บ้านเค้าท์ D
ขณะนั้น เค้าท์ดี.กำลังร้อยลูกปัดไข่มุกสำหรับเมดูซ่า
เท็นจังไม่ได้กำลังบริกรรมคาถาอะไรขององเมียวจิ แต่กำลังนั่งเย็บหางตัวเอง
เค้าท์ดี กับ น้องกิ้งก่า กำลังดูชุด และระดมสมองว่าจะเย็บลูกปัดเข้ากับชุดยังไง
In the morning....
เช้าวันงาน 9.00 - 11.00 น. หลังแต่งหน้าแต่งตัวเสร็จ โรงงานนรกก็ continue... หนนี้นกชวาพีจัง เป็นผู้ร้อยมาลัย เอ๊ย ร้อยไข่มุก
Breakfast....?
กองทัพเดินด้วยท้อง...
แม้แต่โรงงานนรกก็ยังต้องมีเวลาพักบ้าง
เค้าท์ดีกำลังแต่งตัวให้น้องกิ้งก่า
ด้วยการเอาเข็มมาเย็บมุกเข้ากับเนื้อ จึก จึก จึก
เอ๊ย! ไม่ใช่ละ...
ประมาณ 12.00 น. สายแล้วๆๆๆๆ รีบแต่งตัวแล้วเคลื่อนพลไปตึกฐานฯกันเถอะ!
น้องกิ้งก่ากางมือ...(ทำอะไรก็ไม่รู้ ลืมไปละ)
(พากย์มั่วๆและรั่วๆ)
เท็ตจัง: แต่งองค์ไม่เสร็จซะทีนะยัยกิ้งกือ เอ๊ย กิ้งก่า
เท็นจัง: ไข่มุกเส้นนี้จะทำไงอ่ะ
เค้าท์D: ไม่รู้ไม่ชี้...มือไม่ว่าง ว้าก!!! ทำไมเย็บไม่ได้ซะที(วะ)
เท็ตจัง: เย็บไม่เป็น ขอยืนมุงแทนละกัน
น.ก.ก.: ว้าย! นู๋ยังไม่ได้ใส่สร้อยข้อมือ
เค้าท์D: อย่าขยับเด่ะ เดี๋ยวเจอ จึก จึก จึก หรอก!
ม.ก.ด.: *แชะ แชะ แชะ* (มือไม่พาย เอากล้องราน้ำ)
Meanwhile....
ระหว่างที่แต่งองค์ทรงเครื่องกัน โดร่าจัง(โดเบอร์แมนปลดระวางจากกองทัพนาซี) โทรมาตะแง้วๆว่าหง่าวและเหงาอยู่คนเดียวในงาน ขอโทษหลายๆและเห็นใจอย่างแรงเด้อ T-T น่าสงสารมากๆ ได้ข่าวว่าโดนจิกไปโพสท่าถ่ายรูปแบบสยองๆเล็กน้อยและมีคนถามมากมายว่าเป็นตัวอะไรจากเรื่องไหน จนน้องหมาเฉามือและหงอยไปเลย (พวกพี่ไม่ได้เจตนาทิ้งหนูจริงๆนะโดร่าเอ๊ย...ขอโทษอย่างแรงที่ให้รอนาน ฮือๆ)
Fast Forward....
At the Event...
เวลา 3 ชั่วโมงผ่านไป ไวเหมือนโกหก
เพิ่งจะได้โอกาสหยิบกล้องตัวเองออกมาถ่ายในงานเป็นรูปแรก
ไม่รู้มุงอะไรกันอยู่ อิอิ
เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง...
ก็ยังเดินไปไม่ถึงโลเกชั่นที่อยากถ่าย (สวนนอกตึก)
หยุดตรงโน้นทีตรงนี้ที แต่ละแห่งเหมือนกล้องจะเพิ่มจำนวนด้วยการแบ่งตัวแบบทวีคูณ... นั่งแล้วลุกไม่ได้(เพราะตากล้องถ่ายไม่เสร็จซะที ฮ่าๆ) ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นกล้องในคราวเดียวมากขนาดนี้มาก่อนเลย (เค้าท์ดีบอกว่า ไม่เคยเช่นกัน แม้แต่ในวันรับปริญญา)
งานนี้ต้องบอกว่า ช่างภาพแต่ละท่านอัธยาศัยดีทั้งนั้น
บางคนเข้ามายืนคุยด้วยน้านนาน
และมีคนในกลุ่มบอกว่า มีคนหนึ่ง(ใครก็ไม่รู้) เข้ามายืนพัดให้!
(โถ สงสัยพวกเราคงหน้าโซมเหงื่อขนาด...เขาจึงสงสาร อิอิ)
แถมบางคนขอถ่ายรูปแล้ว พอถ่ายเสร็จก็โค้งให้จนหัวแทบจะจรดเข่า
เอิ๊ก... คณะสรรพสัตว์และเจ้าของร้านต้องโค้งตอบแทบไม่ทัน อิอิ
อีกอย่าง...ยังมีนักคอสหลายๆคนที่เป็นตากล้องไปในตัว
สปิริตดีและพลังกายดีมากเจ้าค่ะ คอสแล้วยังสามารถวิ่งไปมาถ่ายชาวบ้านได้
(เราจะไม่บอกหรอกว่าแอบอิจฉา + ริษยาฮือๆๆๆ....)
ท้ายงานแอบมีคุณลุงชาวญี่ปุ่นท่าทางน่ากลัวคนนึง
ก็ไม่ได้น่ากลัวจริงๆจังๆหรือทำอัธยาศัยไม่ดีหรอก
แค่ถ่ายรูปน้องกิ้งก่าเยอะมากจนเราระแวงเท่านั้นเอง
เราอาจจะแค่คิดมากไปเองก็ได้ เค้าก็คงไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร
แถมพอโต่วเทสือแพะกินคนของเราเก๊กให้ถ่าย คุณลุงกลับเป็นคนกลัวเอง
สะดุ้งแล้วถอยหลัง 1 ก้าว พร้อมบอกว่า "scare but cute"
ฮา เท็ตจังคงอยากจะบอกว่า ขออภัย ไม่ได้ตั้งใจจริงจริ๊ง...
แค่อยากให้ได้รูปที่เหมือนในการ์ตูนเท้านั้นนะฮ้า นะฮ้า...โฮก!
รูปหมู่รูปแรก (และรูปเดียว) ที่มีครบ 7 คน(และตัว)
รูปนี้ท่านได้แต่ใดมา?
คุณหมีเอ็มนั้นหนา จัดให้
กิ๊ว เพราะบารมีคุณเอ็ม(เพื่อนเค้าท์ดี) จึงได้มีรูปหมู่ครบๆงามๆกับเขาบ้าง ฮือๆ
สุดท้ายก็ได้หลบมุมไปถ่ายรูปหมู่กันเองในกลุ่มแค่ที่นี่...
ไปไม่ถึงดวงดาว อ๊ากซ์!!
(แต่ก็ยังดี ได้รูปรั่วๆมา (กิ้งก่าสลัดหางนั่นอย่างไร)
หลบร้อนเข้ามาในตึก แต่ก็ไม่ได้เย็นขึ้นเท่าไหร่
ดูสภาพ...แต่ละตัวก็ห่อเหี่ยวไปตามๆกัน หมดแรง อ๋อย....
เป็นมุมที่มานั่งพัก เหยียดแข้งเหยียดขา พักฝ่าเท้า และนั่งดื่มน้ำ
ช่วงนี้สัตว์ในร้านบางตัวก็ฉวยโอกาสไปทำอาชีพหลัก
(ที่มาคอสเนี่ย งานอดิเรกเท้าน้าน)
คือการไป stalk และโฉบเอารูปงามๆของชาวบ้านชาวช่องมาประดับกล้อง
ระหว่างนี้มีช่างภาพบางคนที่มาขอถ่ายรูปแบบเดี่ยวทีละคน(ทีละตัว) สรรพสัตว์เริ่มก้นรากงอก ลุกไม่ขึ้นแล้ว แต่น้องๆเค้าก็อดทน ยืนรอให้ค่อยๆลุก...ผลัดกันไปแอ๊คท่าให้กล้อง ซึ่งเค้ารอโดยไม่บ่นหรือเร่งสักคำ อิ๋ง....(ซาบซึ้งและขอบคุณมากๆที่เข้าใจพวกพี่นะน้อง แบบว่าคนมันแก่แล้ว) และสุดท้ายก็มี 2 ตัวที่ลุกไม่ขึ้น ต้องโพสท่านั่งสวยๆให้น้องเค้าแทน
นั่งกันสักพัก(ใหญ่ๆ) ก็ย้ายก้นไปนั่งบนพรมในห้องแอร์ เพื่อรอดูประกวดรอบสุดท้าย ฮิ้วววว
กว่าจะได้เข้ามาเยือนห้องแอร์ที่มีประกวดคอสฯและขายของโดจินฯลฯก็ปาเข้าไปเย็น...
น้องนกไปประจ๋อประแจ๋กับคนเฝ้าบูธใกล้ๆกัน (ฮา)
ท่านเค้าท์ก็เลย...
ส่งมอบสินค้าให้ลูกค้า(?) ซะเลย
"ขอให้เอ็นดูเขาตลอดไปนะครับ"
(ขอบคุณคุณที่เฝ้าบูธคนนี้มากๆเลยที่ยอมเล่นด้วยกับเรา ขอให้ถ่ายท่านี้ก็ยอมโพสให้ อิอิ แถมยังอินมากด้วยฮ่าๆๆ รั่วกระจายตั้งแต่ยังอยู่ในงาน)
หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไร นั่งอ้อยอิ่งตากแอร์ ปรึกษาเรื่องอาหารมื้อค่ำ และพบปะเหล่าสหายที่พลัดพรากกันมานานบ้าง ระดมถ่ายรูปหมู่ รูปคู่ รูป threesome แบบรั่วบ้างไม่รั่วบ้าง
(รวมทั้งรูปชุด Count D-greyman ซึ่งหาดูได้ในบล็อกของเค้าท์ดี)
On the way back...
ขากลับ พี่แพะเท็ตจังขับรถให้ (ขอบคุณก๊าบ ที่ให้ติดรถทั้งไปและกลับ)
คันหน้า(ก็เกาสิ.... ตึ่งโป๊ะ!) คือรถของน้องกิ้งก่า
ตามกันไปตามกันมา เอ๊ะ นั่นอะไรโผล่ออกมาไหวๆอยู่นอกประตูรถ
มิได้ๆ เราต้องถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐาน ฮ่าๆๆๆ
กดชัตเตอร์รัวเป็นสิบ ได้รูปที่เห็นมาแค่ 2 รูป ฮือๆ......
สิ่งนั้นก็คือ.............
ฮ่าๆๆๆ เค้าท์ดี หมดสภาพมากจนขนาดลืมดูชายผ้าเตี่ยว อุ๊บ ชายเสื้อ ตอนขึ้นรถ
เลยมีการปิดประตูหนีบชายเสื้อเกิดขึ้น เหอเหอ
จบการรายงานเพียงเท่านี้ ฉบับต่อไปจะเป็น ภาพถ่ายprivate และ ภาพ"รั่ว" เมื่อกลับถึงฐานทัพนะเจ้าคะ
Thanks to:
Count D. ที่ชวนมาคอส และจัดการให้แทบทุกอย่างตั้งแต่พาไปซื้อผ้า พาไปตัดชุด และทำหูมังกรให้
เท็นจัง ที่สนับสนุนและให้ไอเดียหลายๆอย่างแก่เรา
เมดูซ่า ที่รั่วด้วยกับเรา เฮฮากับเรา และปล่อยมุกใส่เรา
พี่เท็ตจัง ที่ร่วมสนุกอย่างเป็นกันเองและถ่ายรูปเท่ห์ๆส่งมาให้ทางมือถือ
พี่จีมูร์ ที่คอยดูแล ให้น้ำให้อาหาร และถือของและเฝ้ากองสมบัติบ้าให้พวกเราในยามที่เรามือไม่ว่าง
น้องไดรห์เซน ที่มาสนุกด้วยและเท่ห์อยู่เสมอ รวมทั้งให้มังกรดึงหางหมาด้วย อิอิ
edit @ 2006/06/01 23:48:29 edit @ 2006/06/02 00:04:28
edit @ 2006/06/02 03:07:13
