การที่จะทำวันหนึ่ง ๆ ของเราให้สมบูรณ์พร้อมอยู่ตลอดเวลา ทุกวัน นั้นเป็นไปไม่ได้
ถ้ามีวันที่คุณจมอยู่กับงาน เพื่อทำงานให้ดีที่สุด บางครั้งก็จำเป็นต้องละเลยสิ่งอื่น เช่น โภชณาการ การออกกำลังกาย หรือความสัมพัธ์กับคนรอบข้าง
ส่วนวันที่คุณพยายามใช้ชีวิตให้ถูกสุขลักษณะ มีสุขภาพที่ดีทั้งกายและใจ คุณย่อมต้องให้เวลากับตัวเองมาก ๆ ก็อาจทำให้ไม่เหลือเวลาหรือเหลือความเอาใจใส่พอสำหรับคนอื่น ๆ หรือสิ่งอื่น ๆ
วันที่อยากเที่ยว พักผ่อนหย่อนใจ ออกไปเดินช็อปปิ้ง เดท หรือหาของกินอร่อย ๆ คลายเครียด จะเก็บเรื่องงานหรือเรื่องครอบครัวมาคิด ก็คงจะกระไรอยู่?
ถ้าอยากเป็นลูกหลานที่ดี.... โดยไม่รู้สึกหนักใจหรือเบียดเบียนเวลาส่วนตัวของตัวเอง ก็ต้องเลือกทำในวันที่มีเวลา และมีกะจิตกะใจจะเป็นด้วยหรือเปล่านะ?
เคยบ้างมั้ยที่รู้สึกว่าคนอื่นไม่เห็นใจเรา โลกนี้เป็นปฏิปักษ์กับเรา ทำอะไรก็ผิดไปหมด ทำอะไรก็พลาดไปหมด และไม่ว่าจะพยายามทำทุกอย่างให้ดีเลิศแค่ไหน มันก็ต้องมีสักอย่างสองอย่างที่ล้มเหลว?
เจ็บใจ น้อยใจ เสียใจ
คำพูดเล็ก ๆ แค่ไม่กี่คำของคนในสายเลือดเดียวกัน เมื่อมันมาสะกิด ในยามที่แบกรับอะไรหนัก ๆ เชื่อหรือไม่ว่ามันทำให้คนเราเสียหลักล้มได้ง่ายจนน่าอัศจรรย์
Life (ต้นฉบับจริง ๆ พูดว่า Survival) is tough enough without your family turning against you.
ประโยคที่เจอในสารคดี ว่าด้วยการต่อสู้เพื่อมีชีวิตอยู่รอดของลูกสัตว์ป่า ทำไม้ทำไมมันถึงได้เข้ากับชีวิตปัจจุบันได้ขนาดนี้?
Don't you think it's better to admit your weakness honestly and ask for help or for a hand than to fake a tough appearance and imply it with sarcasm?
When we're down and need someone, it doesn't mean we're flawed. It only means we're human. We're just human.
Such unkind, bitter, and sarcastic remark yields nothing but a bitter feeling and a growing distance between you and your beloved ones.
I'm not built to endure a sarcasm at all time. I know it will snap. Real soon, too.
Let's just be honest, shall we?
Because I'm tired of putting up a facade too.
เคยคิด(เอาเอง)บ้างมั้ยว่าทำไมถึงมีแต่เราที่ต้องทน?
พอเลือกที่จะทนเองแล้ว ก็ยังเสร่อมาตั้งคำถามกับตัวเองอีกว่าทนทำไม ทนเพื่ออะไร?
เคยคิด(เข้าข้างตัวเอง)บ้างมั้ย ว่าทำไมถึงไม่มีใครเข้าใจเรา
ช่วงนี้ชักจะคิดบ่อยขึ้น....
เหนื่อย
ขอเวลาให้ตัวเองบ้าง ขอช่องว่างให้หายใจบ้างเถอะ
ที่ยิ้ม หัวเราะอยู่นี่ไม่ใช่ไม่เครียดนะ
บางครั้งการคงอยู่ของเรา ณ สถานที่นั้น ณ เวลานั้นมันดูไร้ความหมายเหมือนอากาศธาตุ และเขาก็ไม่ได้เอ่ยปากเรียกร้องขอให้เราอยู่ที่นั่นเพื่อเขา
เราที่อยู่ตรงนั้น เหมือนเป็นเครื่องประดับห้อง
ไม่รู้จะไปเพื่ออะไร
ขอรึก็เปล่า....
เรียกร้องรึก็ไม่ใช่
แค่ฝากคำกระทบกระเทียบเล็ก ๆ มาให้ แล้วเราร้อนตัว แล่นไปหาเองหรอก
อยากให้เราอยู่ใกล้ ๆ ก็บอกกันดี ๆ ก็ได้ ไม่ต้องประชด
เพราะทุกครั้งที่ได้ยินคำประชด มันรู้สึกห่อเหี่ยว หดหู่ หัวใจลีบเล็กลง หมดกำลังใจในทุก ๆ อย่าง
ขนาดความมั่นใจว่าเราเป็นที่ต้องการ ยังหดหายไปเลย!
ในสมองคิดวนเวียนอยู่แต่ "แล้วชั้นจะมาเสนอหน้าอยู่แถวนี้ทำไมเนี่ย?"
ขอร้องล่ะ ถ้าอยากให้อยู่ใกล้ ๆ ช่วยบอกให้ชื่นใจสักคำว่าดีใจที่มาหา
ไม่ใช่พอไม่โผล่ไปแล้วค่อยฝากอะไรมาทิ่มแทงใจกัน
เสียใจ.... รู้มั้ย
และที่เก็บมาคิดเล็กคิดน้อยนี่ ก็เพราะเราเป็นมนุษย์?
หรือเพราะว่าเรางี่เง่าไปเองกันแน่?
ขอฝากทุกอย่างที่ขุ่นข้องหมองใจไว้ในนี้ เพื่อให้เราก้าวเดินต่อไปได้ในวันต่อ ๆ ไป
ระบายมันออกไป แล้วลืม ๆ มันไปซะ
เฮ่อ....
