หายากนะ วันแบบนี้....
ก็เลยแว่บเข้ามาเขียนไว้เป็นบันทึกแห่งประวัติการณ์เสียหน่อย ว่าวันนี้ตารางเดินสายของข้าพเจ้านั้นแน่นเอี๊ยดประหนึ่งรถติดหน้าสยามพารากอน
เฮ่อ....
เป็นการอัพ blog แบบมักง่ายนิดนึง.... ไม่ได้แวะทักทายใคร ไม่ได้เวียนไปตอบคอมเมนท์หรือคำถามของใคร ๆ จาก entry ก่อน ไม่ได้สำรวจชาวบ้านร้านช่องว่าโลกเขาดำเนินไปถึงไหนต่อไหนกันบ้าง เอาแค่ entry ของตัวเองให้รอด เพื่อปรากฏไว้เป้นหลักฐานว่าเจ้าของบล้อกยังไม่ตาย!
วันนี้แรกเริ่มเดิมที มีนัดไปดูหนังกับเพื่อน seya (ข้าพเจ้าเลือกวันเองแหละ) แต่ตอนหลังมีเพื่อนอีกราย (จริง ๆ มี 2 คน พอดีชวนเรื่องเดียวกัน) ชวนไปเรียนโยคะ และคุณเธอทั้งสองว่างตรงกันวันจันทร์ จึงเล็งตารางเรียนที่สถาบันโยคะเขามีสอนตอนเช้าพอดี....
อิฉันก็เลยขอเลื่อนนัดกับ seya ซึ่งเพื่อนแสนประเสริฐก็เลื่อนให้อย่างดี
วันนี้ก็เลยไปเรียนโยคะร้อน....
ร้อนจริง ๆ แม่เจ้า!
แค่เริ่มเรียนไปได้ 3 ท่า เหงื่อนี่ไหลโชกเป็นทางจากหน้าผากจรดหน้าแข้ง เหมือนโดนสาดน้ำวันสงกรานต์เลยทีเดียว โซ ฮ็อต!!!
สรุปเรียนจนจบ (ได้อย่างน่าอัศจรรย์ เพราะมีหลายทีที่รู้สึกเข่าอ่อน เหมือนจะลงไปนอนแผ่เสียแล้ว) ก็หมดน้ำไป 1 ขวด 600 มิลลิลิตรพอดี
เรื่องยาวเล่าให้สั้น.... หลังจากนั้นเราก็
- ไปแวะกินบะหมี่แถว ๆ คอร์ทแบดมินตัน
- ไปนั่งพักให้เหงื่อแห้ง และอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอร์ทแบดฯ
- นั่งคุยเล่นเรื่อยเปื่อย ผ่อนคลายร่างกายแถวนั้นแหละ
- ติดรถหนูพิณไปส่งผู้โดยสารกิติมศักดิ์สองราย (ฮา) ลงที่เซ็นทรัล
- ติดรถหนูพิณไปเยี่ยมน้องเหมียวที่โรงพยาบาลสัตว์บางนา
- ติดรถหนูพิณไปเสรีเซ็นเตอร์ (ยังจะเรียกว่า "ติดรถ" ได้อีกเรอะ....
- ไปดูหนูพิณซื้อกระเบื้อง
- ไปหาซื้อไม้ช็อตยุงมาปราบยุงที่บ้าน
- ซื้อขนมนมเนยเอามาตุนที่บ้าน
- กลับบ้านมาเล่น Wii พลางจกถั่วลิสงนึ่ง ที่ซื้อจากข้างทาง
- อุ่นข้าวซอยกินกับหนูพิณ
- นั่งเล่นนอนเล่นจนคุณแม่กลับบ้าน
- โดนเพื่อนโทรจิก.... ให้ออกไปสนามไดรฟ์กอล์ฟหลังซีคอน (ทำไมต้องมาจิกกูวันนี้ฟะ)
- ขี้เกียจไปเลยบอกว่าไม่ไป แต่โดนโทรจิกอีกรอบ.... จึงถ่อออกไปทั้ง ๆ ที่เหนื่อยและเงินหมดตูด!!!
- ตะกายออกจากบ้านไปด้วยความเอื้อเฟื้อของคุณแม่
- นั่งตบยุง ดูเพื่อน(ผู้ชาย)ไดรฟ์กอล์ฟ และแย่งไดรฟ์เองบ้าง กินข้าว กินเค้ก คุยกับเพื่อน(ผู้หญิง)
- ระหว่างนั้นเพื่อน seya ก็โทรมาถามว่าไปไหน โดนแซวด้วยว่าชีพจรลงเท้า เอิ๊วววว
- กลับบ้าน.... เพิ่งสำเหนียกได้ว่าลืมเขียนคอลัมน์ส่งให้นังเรน (อ๊าก ตายยยยย)
เป็น 1 วันที่เหนื่อยโคตร ๆ
ซึ่งถ้าเป็นคนอื่นที่ปรกติต้องฝ่าฟันหลาย ๆ อย่างไปทำงาน ฝ่าฟันกองงานที่ออฟฟิศ คงรู้สึกว่าวันนี้พักผ่อนสบายสุด ๆ.... ใช้เวลาเอ้อระเหยสารพัด
แต่....
สำหรับอิฉันที่เป็นมนุษย์เกือบเข้าข่ายฮิคิโคโมริ.... มันช่างเป็นวันที่ชวนอ่อนเพลียเหลือเกิน เฮือก!!!
แต่อันที่จริงก็สนุกดีนะ.... ได้เห็นหน้ามนุษย์คนอื่น ๆ บ้างนอกจากตัวเองและครอบครัวเนี่ย
อีกอย่างก็เริ่มติดใจโยคะแล้ว คิดว่าจะไปสมัครเรียนโยคะดูล่ะ เพราะไปเล่นโยคะแล้วรู้สึกว่ากล้ามเนื้อผ่อนคลายดี ไม่ค่อยเมื่อย โดยเฉพาะคอกับหลัง
