ในที่สุดก็ถึงเวลาอัพ entry ที่เคยสัญญาไว้แล้วค่ะ (เมื่อเช้าเพิ่งปั่นงานเสร็จแล้วส่งไปชิ้นหนึ่ง ฮ่า ๆ)

- entry ที่เกี่ยวข้อง ต่อเนื่องกัน >> "โตมากับเกม 2" -

เราเป็นคนที่โตมากับเกมค่ะ เพราะคุณพ่อคุณแม่ส่งเสริมให้เล่นเกมตั้งแต่เด็ก ไม่เคยปิดกั้น แถมยังเล่นด้วยอีกต่างหาก ตั้งแต่ย้ายมาบ้านใหม่(หลังเดียวกับปัจจุบัน) ก็จำได้ว่ากิจกรรมที่เป็นศูนย์รวมของที่บ้าน นอกจากเล่นไพ่ เล่นเกมกระดาน เล่นเกมแบบบ้าน ๆ (อย่างหมากเก็บ เป่ากบ ตักเมล็ดมะขาม ดีดลูกแก้ว เล่นทราย) หรือกินข้าวอย่างพร้อมหน้าแล้ว ก็คือการสุมหัวเล่นวีดีโอเกม สมัยนั้นเป็นเครื่อง Family Computer ซึ่งเรียกติดปากกันว่า แฟมิคอน หรือ ฟามิคอม

ภาพจาก Wikipedia 

 ซึ่งมาถึงตอนนี้ก็จำไม่ค่อยได้แล้วว่าเล่นเกมอะไรยังไงบ้าง แต่เกมที่เล่นบ่อยจนจำได้แม่นก็คือ

- Super Mario Brothers  

(ภาพจาก Wikipedia)

เป็นเกมที่คุณแม่ชอบเล่นมาก และเราก็ชอบเล่น ส่วนคุณพ่อเชียร์อย่างเดียว น้องชายไม่เล่น (อาจเพราะไม่ชอบเกมแบบ platform หรือไม่ก็ยังเด็กเกินไป จำไม่ค่อยได้แล้วค่ะว่าตอนนั้นเราอายุเท่าไหร่และน้องอายุเท่าไหร่) ส่วนพี่สาวดูเฉย ๆ เช่นกัน เกมนี้จึงเป็นเกมที่เสริมระบบ tag team ระหว่างเรากับคุณแม่ค่ะ เพราะเรานิ้วไม่คล่อง หรืออาจจะไม่มีฝีมือ ทำให้เล่นด่านไม่ผ่าน.... ชอบวิ่งไปชนกระสุนปืนใหญ่ กระโดดเอาหัวโหม่งเต่า หรือเผลอลื่นตกเหวตาย เป็นต้น คุณแม่ก็จะเป็นคนทำหน้าที่เคลียร์ด่านให้ แต่ไปตายในปราสาทอยู่เสมอ เพราะคุณแม่สู้กุปป้าไม่ได้.... ร้องแง ๆ ให้เราช่วยประจำ เราก็เลยกลายเป็นพนักงานปราบกุปป้า ที่จะออกโรงเฉพาะเวลาคุณแม่ฝ่าด่านในปราสาทเข้าไปจนถึงห้องบอสแล้วเท่านั้น

คุณแม่เล่นมาริโอ้ทุกภาคค่ะ ตั้งแต่ภาค 1 ภาค 2 (ไม่รู้ภาคไหนมีขลุ่ย เรียกพายุมาพัดเราข้ามไป World อื่นได้ด้วย) จนกระทั่งภาค 3 ที่แปลงเป็นแรคคูนแล้วบินได้ (มาริโอ้มีหูกับหางแรคคูนแล้วโมเอะมาก กี๊ซซซ >w<) ภาค 3 นี่เองที่ติดตาตรึงใจเรามาก เพราะเคยเล่นติดต่อกันอย่างน้อย 3 วัน 3 คืน กว่าจะน็อคเกมได้ แล้วคิดดูนะคะ สมัยนั้นยังเซฟด่านไม่ได้ ว่าเราเคลียร์ไปถึงด่านไหนแล้ว เล่นถึงไหนก็ต้องเปิดเกมคาเอาไว้ แล้วอีกวันมาเล่นต่อ....

เหตุที่จำได้ติดตา เพราะ World 8 ที่ฉากเป็นกลางคืนตลอดนี่แหละค่ะ ศัตรูก็หลอน ๆ ภาพก็หลอน ๆ แถมส่วนมากเป็นฉากแบบบังคับเลื่อนเองอีกต่างหาก เราเล่นกี่ทีก็ตาย.... กระสุนปืนใหญ่ก็โคตรชุม ที่จริงฉากมันก็ไม่ได้น่ากลัวอะไร แต่ด้วยความที่เป็นเด็ก เล่นแล้วรู้สึกว่ายาก และด่านก็หินกว่า World อื่น แถมยังเป็นกลางคืนอย่างถาวรซะอีก ก็เลยเป็นอะไรที่ตามมาหลอกหลอนในฝันเลยทีเดียว จำได้ว่าวันสุดท้ายที่น็อคเกมได้ รู้สึกดีใจมาก เหมือนเล่นเองเลยล่ะ ฮ่า ๆ

แต่มาย้อนคิดกลับไปอีกที.... ถ้าไฟดับระหว่างนั้นจะเกิดอะไรขึ้น T^T ก๊าก

- Battle City หรือ เกมรถถัง

(ภาพจาก strategy WIKI)

เกมนี้เล่นทุกคนค่ะถ้าจำไม่ผิด เพราะเล่นได้ทีละ 2 คน และยังสามารถเล่นแบบช่วยกันเองได้อีกด้วย แน่นอนว่าเวลาเล่น ด้วยความที่เป็นเด็กและเล่นไม่เก่ง คุณแม่ต้องคอยช่วยอยู่ตลอดเวลา พอมีดาวสำหรับอัพเกรดรถถังปรากฏขึ้นมา คุณแม่จะต้องรีบขับรถถังไปเคลียร์ทางให้ แล้วยิงคุ้มกัน ให้เราไปเก็บดาวค่ะ เกมนี้เป็นเกมที่ดีมาก ช่วยเสริมการคิดอย่างเป็นระบบและลำดับ ว่า ฉากนี้ศัตรูจะโผล่ออกมาตรงนี้เมื่อเวลาเท่านี้ ถ้าจะป้องกันฐานและรูปปั้นเหยี่ยวของเราให้ได้ จะต้องกำจัดศัตรูยังไง ยิงตัวไหนก่อน ไปดักยิงมันที่มุมไหน และทำให้รู้จักสื่อสารกับคู่หูด้วย ว่าจะแบ่งหน้าที่กันอย่างไร

ตอนเล่นใหม่ ๆ เคยโง่ยิงเหยี่ยวตัวเองด้วยล่ะ แบบว่าอัพรถถังเป็นรถถึกระดับ 3 แล้วยิงแหลก.... ยิงเพลิน บ้าพลัง เที่ยววิ่งไล่ยิงศัตรูจนลืมดูวิถีกระสุน ยิงไปยังมาเหยี่ยวระเบิดเลย เอวังฯ

เกมนี้จำได้ ว่าสามารถใช้ความคิดสร้างสรรค์ เขียนฉากด้วยตัวเองได้แล้วเอามาเล่น วู้ยมีความสุข.... เอากำแพงเหล็กครอบเหยี่ยว โกงซะไม่มี อิ ๆ ๆ

- Contra

(หา screenshot เครื่องฟามิคอมไม่ได้ เอาอันนี้ไปแทนก่อน.... ใกล้เคียงสุดละ จาก Wikipedia)

เป็นอีกเกมที่ส่งเสริมความสามัคคีในครัวเรือน เพราะไม่ต้องตีกันเอง แต่ช่วยกันสู้กับศัตรูที่เป็นคอมพิวเตอร์ แรก ๆ เล่นไม่ค่อยได้ถึงไหน เพราะตัวมีแค่ 3 ตัว คอนตินิวกันจนหมดก็ยังไม่จบเกม จนตอนหลังไปได้สูตรมา (จากไหนก็ไม่รู้.... ใครสอนมาหว่า) ก็กดจนมี 30 ตัว (ในปัจจุบันเราจำว่าสูตรคือ ขึ้น ๆ ลง ๆ ซ้ายขวา ซ้ายขวา เอบี ซีเล็คท์ สตาร์ท แต่คนอื่นเขาไม่ได้จำมาเหมือนเราอ่ะ ไม่แน่ใจว่าตัวเองจำผิดเอง หรือว่าที่จำมามันมีเหมือนกัน แต่คนละเกมก็ไม่รู้)

แน่นอนว่าเล่นเกมนี้ พ่อกับแม่ก็ต้องคอยช่วยลูกเช่นเคย.... เวลามีของโบนัสบินมา พ่อกับแม่ก็จะสละให้ลูกก่อน เอาปืนเจ๋ง ๆ ไปใช้ก่อน

หลัง ๆ ถ้าจำไม่ผิดจะได้เล่นกับน้องชายกันสองคนโดยไม่ต้องมีพ่อแม่คอยเล่นประกบด้วย

- Tetris

(ภาพจาก Wikipedia หาได้ใกล้เคียงสุดเท่านี้แหละ)

ถ้าจำไม่ผิด สมัยนั้นเตตริสก็เล่นแข่งกันสองคนได้แล้วนะ แต่ไม่แน่ใจว่ามีแบบเวลาตัดบล็อคได้มาก ๆ แล้วอีกฝ่ายจะโดนเพิ่มบล็อคด้านล่างหรือเปล่า เกมนี้มีแต่พี่สาวกับคุณแม่ค่ะที่ชอบเล่น เราเล่นบ้างนิดหน่อยแต่เบื่อง่าย คุณพ่อชอบเชียร์อย่างเดียว (และด่าด้วยถ้าใครเล่นโง่ เสียบบล็อคผิดที่....) ส่วนน้องชาย.... อ่า นึกไม่ออกว่าตอนนั้นน้องชายเคนเล่นเตตริสแฮะ เอาเป็นว่ามันนานมากแล้วเลยลืมก็แล้วกัน แหะ ๆ

คุณแม่และพี่สาวเป็นเซียนเตตริสสำหรับคนในบ้านค่ะ เพราะเล่นทน เล่นนาน และเล่นอึด.... สปีดเร็ว ๆ ก็ยังเล่นต่อได้ ไม่รู้เป็นนิวไทป์รึเปล่า @_@ ผิดกับเราที่เล่นแล้วตายง่าย ๆ ทุกที

เกมนี้เป็นเกมที่สอนให้เรารู้จัก "รอ" ค่ะ คือนั่งดูเฉย ๆ เป็น ไม่ร้องจะเล่น ไม่แย่งจอยสติ๊ก และไม่งอแงว่าตัวเองอดเล่น เพราะดูคุณแม่หรือพี่สาวเล่นก็สนุกและได้ลุ้นพอ ๆ กับเล่นเอง ส่วนข้อดีอื่น ๆ ของเกมก็คงฝึกให้คิดเร็ว ตัดสินใจทันท่วงที และวางแผนล่วงหน้า รวมทั้งรู้จักพลิกแพลงสถานการณ์ แก้ไขการวางบล็อคที่ผิดพลาดไปแล้วให้กลับมาดีเหมือนเดิม นอกจากนี้ยังฝึก Hand-Eye Coordination ด้วย

- Lode Runner

(ภาพจาก Wikipedia)

เป็นเกมที่เราเล่นกี่ทีก็เกมโอเวอร์ค่ะ.... คนที่เล่นมีแต่คุณแม่เท่านั้น และดูเหมือนจะชอบมากเสียด้วย เพราะเล่นบ่อยและเล่นนาน เกมนี้ต้องมีการวางแผนให้ดี เพราะการกระทำของเราในปัจจุบันจะส่งผลถึงอนาคต คืออย่างเช่น ถ้าต้องการหลบหนีศัตรูตัวหนึ่ง เลยเจาะรูลงไปบนพื้นล่อศัตรูมาตก แล้วเราจะปลอดภัย แต่ถ้าบัดนั้นเจาะผิดที่ หรือผิดจังหวะ อาจมีผลทำให้ตัวเองหนีศัตรูอีกตัวไม่ได้ ต้องถูกต้อนไปตกรูซะเอง...

ใช้สมองอย่างมาก.... ไม่สามารถเล่นได้ ฮา

- Twinbee

เป็นเกมยานยิงที่หน้าจอเลื่อนขึ้นด้านบนค่ะ สามารถเล่นได้ทีละ 2 คน แต่ต้องแก่งแย่ยกันนิดหน่อย เพราะของที่จะออกมาในฉากต้องแย่งกันเก็บ และถ้าบินไม่ดี ยานก็จะชนและเบียดกัน ทำให้ไม่สามารถไปในทิศที่ต้องการได้ อาจทำให้เกิดโกลาหลนอกจอในที่สุด ฮ่า ๆ ๆ

เสริมสร้างความสามัคคีระหว่างพี่น้องดีค่ะ เพราะเกมนี้เรามักจะเล่นกับน้องชาย มีกรี๊ด มีวีนกันบ้างนิดหน่อยเวลาอีกฝ่ายเป็นตัวถ่วงหรือแย่งเก็บของไม่ทัน แต่ตอกนั้นก็สามัคคีกันดี ช่วยกันยิง ช่วยกันฝ่าด่าน อิอิ

- Salamander

(ไปกด screenshot มาจาก YouTube)

เป็นเกม Shooting แบบแนวนอน เล่นได้ 2 คนพร้อมกัน แน่นอนว่าเราก็เล่นกับน้องชายเช่นเคย นึกไม่ออกแล้วว่าเคยเล่นกับคุณแม่หรือเปล่า แต่น่าจะเคยเล่นนะ เกมนี้ดีมากตรงที่ยิงเก็บหมดแถวแล้วได้แต้ม สะสมแต้มครบเท่านี้เท่านั้นแล้วกดเรียกอุปกรณ์เสริมได้ เราก็ชอบเรียกไอ้อะไรก็ไม่รู้ ที่มันช่วยยิงได้อ่ะ.... (นายหุ่นบอกว่ามันชื่อ Option) เรียกมาให้ครบ 2 อัน แล้วเรียกมิสไซล์อีก ก็ไร้เทียมทานแล้ว 

และจะขำมาก เวลาเราตายแล้วอุปกรณ์เสริมลอยไปติดยานของอีกคน โดนขโมยซะงั้น ฮา.... แล้วเวลางก เอาสปีดมากไป ก็ชอบบินไปชนกำแพงตายอีก เหอ ๆ โลภมากลาภหาย T^T

- Arkanoid

(ภาพจาก Wikipedia)

เกมคลาสสิคแบบนี้คงไม่ต้องบรรยายอะไรมาก.... น่าเสียดายที่เป็น 1 player อีกแล้ว เลยไม่มีอะไรเกี่ยวกับครอบครัวมาเล่า หุ ๆ

- Balloon Fight

(ภาพจาก IGN แต่เป็นของเครื่อง GBA นะ หาได้ใกล้เคียงสุดเท่านี้แหละงิ)

เกมนี้ฮามาก เพราะนอกจากจะตีศัตรูแล้ว ยังตีกันเองด้วย! แทนที่เริ่มมาจะตีศัตรูก่อน ก็บิน ๆ ไปจิ้มลูกโป่งอีกคนให้แตกแทน มันส์มาก (เลวจริงตู อิอิ) และถ้าบินต่ำเกินไปจะโดนจระเข้(มั้ง)ปลาฉลามกระโดดขึ้นมางาบด้วยล่ะ....  (ขอบคุณคุณ earthchie ค่ะที่บอกว่าฉลาม ไม่ใช่จระเข้ อิ ๆ)

เป็นเกมที่เรียกเสียงหัวเราะได้ดี เพราะตีกันเองแล้วใครพลาดจะโดนประณามหยามหยันจากทั้งอีกฝ่ายและคนดู อิอิ เป็นเกมที่สอนให้รู้แพ้รู้ชนะ และรู้จักอดกลั้นได้ดี กร๊ากกกกกก

- Bomberman

(ภาพจาก Wikipedia)

เป็นอีกเกมหนึ่งที่คุณแม่ชอบมาก รู้สึกว่าสมัยนั้นจะเป็นเกม Single Player นะ เล่นตีกันเองหรือช่วยกันฝ่าด่านยังไม่ได้ เล่นแล้วรู้สึกต้องใช้ไหวพริบมาก เพราะถ้าวางแผนไม่ดีจะโดนระเบิดอัดตรูดส์ตาย.... ช่างเป็นการฆ่าตัวตายในหน้าที่แบบอนาถมาก ๆ (ซึ่งตัวเองทำบ่อย....) คุณแม่เล่นเก่งมาก เป็นเซียนของในบ้านเลยล่ะ

แต่เกมนี้มาสนุกเอาตอนยุคหลัง ๆ เช่นเครื่อง Super Famicom สีเทา ที่ต่อจอยได้ 4 อัน เล่นกัน 4 คน ก็ไปเรียกแม่กับพี่มา เล่นกับเราและน้องชาย ส่วนคุณพ่อนั่งเชียร์ตามเคย เป็นเกมที่สอนให้รู้ว่า ในสนามรบไม่มีการนับญาติ!!!! เวลาโยนระเบิดใส่หัวคุณแม่ได้เนี่ยฮาปลิ้นมาก ๆ และเนื่องจากคุณแม่เล่นเก่ง ลูก ๆ เลยมักจะรุมคุณแม่ก่อน (ลูกเลววววววววววววววววว 555) แล้วค่อยหันมาฆ่ากันเองทีหลัง เป็นกิจกรรมครอบครัวที่จี้เส้นมาก ๆ ใครพลาดท่าก็นั่งหัวเราะจนน้ำตาไหล

เป็นเกมที่สอนให้รู้จักซาดิสต์และมาโซฯ เนื่องจากตัวเองโดนระเบิดกระจุยก็ยังนั่งหัวเราะเหมือนคนบ้า เอิ๊ก ไม่ใช่สิ.... ต้องบอกว่าเป็นเกมที่สอนให้รู้แพ้ รู้ชนะ รู้อภัย และรู้จักใช้เล่ห์เหลี่ยม รู้จักการฉวยโอกาส น้ำขึ้นให้รีบตัก รู้จักหลบหลีกเอาตัวรอด รู้จักสัจธรรมว่าโลกนี้ไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวร ฮี่ ๆ ๆ และรู้จักคำว่า...."หัวเราะทีหลังดังกว่า" ด้วย T-T

- Clu Clu Land

(ภาพจาก MobyGames)

เป็นเกมที่ตัวละครมันโมเอะและเด้งดึ๋งมาก แบบว่าให้ความรู้สึกเหมือนเป็นตัวอะไรนุ่ม ๆ ที่ชนกำแพงแล้วจะแบน แล้วเด้งกลับมา.... แต่ศัตรูโคตรจะกวนน้ำโห T-T เล่นได้ 2 คนค่ะ แต่นึกไม่ออกแล้วว่าเล่นกับใคร ถ้าไม่คุณแม่ก็น่าจะน้องชายนี่แหละ เกมนี้เริ่มด่านมา ตัวเราจะวิ่งตรงไปเรื่อย ถ้าต้องการเลี้ยวต้องกดปุ่มลูกศร เพื่อให้ตัวเราคว้าเสาใดเสาหนึ่ง แล้วหมุนรอบเสา พอหันหน้าตรงทิศที่ต้องการจะไปก็ปล่อย.... จุดประสงค์ของแต่ละด่านก็คือ วิ่งผ่านระหว่างเสาเพื่อเผยที่ซ่อนของเหรียญให้ครบ เรียกว่าต้องตรวจอย่างละเอียดยิบเลยทีเดียว และที่บ้านเรามักจะใช้แผนแบบให้คนหนึ่งวิ่งแนวตั้ง อีกคนวิ่งแนวนอน เพื่อให้ทุกคู่เสามีการวิ่งผ่านครบทุกทิศ

สนุกดีค่ะ เล่นเพลิน เสริมความสามัคคีโดยไม่มีอุปสรรค เพราะเล่นเกมนี้ไม่มีการถ่วงแข้งขาอีกฝ่ายได้ และไม่ต้องแย่งชิงอะไรกัน

- Donkey Kong

(หาได้ใกล้เคียงสุดเท่านี้.... ภาพจาก Wikipedia)

เกมนี้ฝึกตบะ ความอดทน อดกลั้น และการควบคุมอารมณ์.... เพราะศัตรูมันกวนบาทามาก ๆ ทำให้อยากปาจอยบ่อยครั้ง เหอ ๆ แถมยังไม่มี player 2 มาคอยช่วยกู้สถานการณ์ให้อีกต่างหาก ฮีโร่ของเราก็กระจอกสุด ๆ หลบไม่พ้นนิดเดียวก็ตายละ (มาริโอ้โดนลดอำนาจหรือนี่ โถ่) แล้วก็ฝึกการกะจังหวะ ไหวพริบ (ว่าจะเลือกหลบไปทางไหน) รวมทั้ง Hand-Eye Coordination อีกเล็กน้อย

- Popeye

(ภาพตัดมาจาก Wikipedia)

1 player อีกเช่นเคย จำได้ว่าตอนเล่นบางทีขี้งก ไล่เก็บแต่เสียงดนตรีหรือหัวใจที่โอลีฟโปรยมาให้ จนโดรบรูตัสกระทืบตายเรื่อย.... เกมนี้เล่นแล้วทำให้รู้จักควบคุมความงกของตัวเอง  รู้จักควบคุมอารมณ์เวลาแพ้ (เพราะแพ้บ่อย T^T) และรู้จักอ่านแพทเทิร์นของ AI ที่เป็นศัตรู เพื่อนำมาใช้วางแผนการกระทำของเราเองในขั้นถัดไปหรือหลังคอนตินิว =_=

- Rockman

(ภาพจาก Wikipedia)

จำไม่ได้ว่าเล่นภาคไหนมั่ง.... แต่จำได้ว่าเป็นเกมโปรดของน้องชายค่ะ น้องชายชอบเล่นมาก เล่นหลายภาค เล่นจนถึงยุค Super Famicom เครื่องสีเทาแบบเสียบหัวโปรใส่ดิสเก็ตต์เลยทีเดียว ความประทับใจที่มีต่อเกมร็อคแมนก็คือ "เล่นกี่ทีก็ตาย" ค่ะ T^T เราเป็นโรคอะไรไม่รู้ ตะลุยด่านไม่ได้ ตายบ่อยมาก แต่ยังรับจ้างเป็นมือปืนปราบบอสเหมือนเคยค่ะ ปราบบอสให้ทุกคนในบ้านเป็นประจำจนมีวันหนึ่งน้องชายซึ่งพาเพื่อนมาบ้านหลายคน เล่นร็อคแมนแล้วติดที่บอส ไม่ผ่านเสียที ตายไปหลายตัวโขแล้ว.... ก็มาเรียกเราไปช่วย เราก็เล่นให้ค่ะ ตายไปรอบนึงตอนเกือบชนะ พอรอบที่สองก็ชนะได้ เด็ก ๆ สรรเสริญกันยกใหญ่ นึกว่าพี่เพื่อนเป็นเซียนเกม (เข้าใจผิดแล้วน้องงงงงงงง) สรุปว่าเรามีความสามารถในการอ่านแพทเทิร์นของ AI บอสได้ แต่ดันไม่สามารถอ่านแพทเทิร์น AI ลูกกระจ๊อกตามด่าน.... รวมทั้งไม่มีทักษะในการฝ่าด่านหลบหลีกอันตรายอื่น ๆ (เช่น เหว หนาม หรือกับดัก) ก็เลย....ต้องรับปราบบอสเท่านั้นค่ะ เล่นเองให้จบไม่ได้ ฮ่า ๆ

เกมนี้ถ้าจำไม่ผิด ช่วงภาคแรก ๆ จะใช้คุณแม่เป็นพนักงานหาถัง E ค่ะ.... พอพาวเวอร์อัพแล้วลูก ๆ ก็ตะลุยด่านกับปราบบอส only

- Hokuto No Ken

 
(กด screenshot มาจาก YouTube)

จำไม่ได้แล้วว่าเล่นภาคไหน หรือภาษาอะไร จำได้แต่ว่า "ยากมากกกกกกก" ความประทับใจที่ยังฝังแน่นก็คือ เกมบ้าอะไรวะ ศัตรูโคตรเยอะ แถมอาวุธปลิวว่อนอีกต่างหาก.... จะให้ตูหลบให้หมดได้ยังไง ว้ากกกกก   กับเกมนี้เรามั่นใจมากค่ะว่าเล่นไม่เคยจบ ไม่เคยน็อคเกม เพราะตายกลางทางตลอดเวลา T-T

มาย้อนคิดดูแล้ว ตอนที่เล่นเกมไม่ค่อยอินหรือชอบเท่าไหร่ เพราะสมัยนั้นยังไม่เคยอ่านหรือดูการ์ตูนเรื่องหมัดดาวเหนือเลย ตอนนี้เห็นว่ามีเอามารีเมค ลงเครื่อง NDS (เหมือน Contra เนอะ มีรีเมคเหมือนกัน) รู้สึกสนใจมาก ๆ ค่ะ ถ้ามีโอกาสต้องไปหามาเล่นแน่ ๆอิ ๆ ๆ

(ภาพจาก Wiki ด้วยชื่อเกมที่ได้รับการไขปริศนาจาก นายหุ่น และ เอลท์)

- Bio Miracle Bokutte Upa (มีคนบอกมาแล้วค่ะว่าเกมนี้ชื่ออะไร เย้ ๆ ๆ)
- เกมอะไรไม่รู้ ที่เราเล่นเป็นเด็กเบบี๋ คลาน 4 ขา คาบจุกนม มีอาวุธเป็นของเล่นที่เขย่าแล้วดังกรุ๋งกริ๋ง ๆ

เสียดายที่เล่นได้คนเดียว แต่เล่นแล้วสนุกใช้ได้ มีด่านที่เป็นเค้กด้วย ต้องเดิน(คลาน)เจาะเค้กไปเรื่อย แล้วก็มีด่านกลับหัว.... ที่เริ่มมาเราจะอยู่บนเพดาน เล่นแล้วแอบเวียนหัวนิด ๆ ฮ่า เสียดายที่จำชื่อเกมไม่ได้ แต่ถ้าจำไม่ผิด ตลับเกมจะเป็นสีเขียว ๆ

อาจมีอีกหลายเกมที่เคยเล่น แต่เท่าที่นึกออกตอนนี้มีเท่านี้ค่ะ

....เงยหน้ากลับขึ้นไปดู แค่บรรยายรายชื่อเกมก็ยาวขนาดนี้แล้ว โอ๊ยตาย เอาไว้ entry หน้าค่อยมาเม้าท์เรื่องในครอบครัวต่อก็แล้วกันนะคะ

edit @ 13 May 2008 01:47:44 by Valentino

(เพิ่มเติมตอนค่ำ ๆ วันอังคารที่ 13 พ.ค.)

(ย้ายของที่เพิ่ม (Ice Climber) ไปไว้ entry ใหม่)