แต่ไหนแต่ไรมา เราจะเป็นคนที่กลุ้ม(ไม่เชิง) หงุดหงิด(เล็กน้อย) และโมโห(บางครั้ง) เมื่อไปเจอคนหรือการกระทำที่เราวิเคราะห์แล้วไม่เข้าใจว่าเขาทำไปเพื่ออะไร หรือทำไมเขาถึงมีนิสัยแบบนี้ แหม ชอบเก็บมาคิดนู่นนี่ ทั้งๆที่มันไม่ควรเอามาคิดมากเลยแท้ๆ (ในเมื่อคิดไปแล้วไม่เข้าใจ แล้วจะยังเอามาคิดท่ำพรื้อ...)

ทำไมคนที่เอะอะโวยวายเสียกิริยา ก่นด่าคนอื่นโดยไม่มีเหตุผล พอโดนคนอื่นๆต่อว่าบ้างกลับงอแงหาว่าโดนรุม หาว่าคนอื่นเล่นพวก?

ทำไมคนที่ลอกงานของคนอื่น ยังลอยหน้าลอยตาเยาะเย้ยเจ้าของผลงานว่า"ชั้นลอกมาแต่เขียนได้ดีกว่าเทอละกัน" แถมยังร้องแรกแหกกระเชอ หาว่าเจ้าของผลงานเป็นคนไม่ดี เพราะเอาเรื่องไปโพนทะนาจนคนออกมารุมด่าคนลอกกันถ้วนหน้า?

พวกเขาไม่รู้ตัวหรอกหรือว่าตัวเองทำอะไรผิด?

แน่นอนว่าบรรทัดฐานความถูกผิดแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่เรื่องบางเรื่องเป็นสิ่งที่ทำแล้วคนอื่นเดือดร้อน (ไม่ว่าจะทางกาย หรือทางใจ) บางเรื่องทำแล้วมีคนเสียใจ เจ็บแค้น หรือโกรธ แล้วทำไมเขายังทำ?

ที่สำคัญคือ ทำแล้วได้อะไร? ได้ความสะใจชั่วคราว? แต่ภายหลังก็ต้องเป็นทุกข์(เพราะโดนรุมด่ากลับบ้าง) หรือทำแล้วได้ชื่อเสียง(ชื่อเสียงที่ได้มาด้วยการขโมยผลงานคนอื่นไปใช้) ประโยชน์แต่ละอย่างรู้สึกว่าจะไม่ยั่งยืนเอาซะเลย ไม่คุ้มกับการที่ยอมเป็นคนเลวในสายตาคนอื่นเพื่อให้ได้มันมา

ที่กล่าวมา 2 กรณีเป็นเรื่องที่เกิดบน internet แต่ก็มีบางอย่างที่คนจริงๆทำในโลกจริงๆแล้ว เราเองก็เหมือนจะเข้าใจว่าเขาทำทำไม แต่ก็คิดอยู่ดีว่ามันไม่น่าจะทำ... เช่นเมื่อเร็วๆนี้ ตอนไปหัวหินกับพ่อ แม่ พี่สาว พี่เขย หลานๆ และลูกพี่ลูกน้อง

น้องสาวฉันทำรองเท้าขาด เลยต้องไปซื้อคู่ใหม่เอี่ยมอ่องมาจากตลาด ราคาไม่มาก แค่ 190บาท แต่เป็นรองเท้าเนื้อดียี่ห้อ adda (ไม่รู้แท้หรือเทียม) กว่าจะได้มานี่เดินเลือกกันขาแทบหลุดเลย ลองกันนานแสนนาน แถมต่อราคาต่อแล้วต่ออีก สรุปว่ายากเย็นแสนเข็ญ แต่เมื่อได้มาแล้วก็ดีใจด้วย เพราะน้องท่าทางชอบมาก แถมบอกว่าใส่สบายเท้าสุดๆ

วันก่อนกลับ พวกเราไปแวะที่วัดห้วยมงคล ทุกคนถอดรองเท้าไว้ริมศาลาแล้วเข้าไปนมัสการพระพุทธรูปและทำบุญตามอัธยาศัย พอทุกคนกลับออกมา มีน้องสาวเราคนเดียวที่หาร้องเท้าไม่เจอ.... เอ้า ไปถอดไว้ไหนแล้วลืมหรือเปล่า เดินวนรอบศาลาหาดูดีๆ... ไม่มีเจ้าค่ะ หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ 4-5 คนช่วยกันหาก็ยังไม่เจอ สรุปว่า โดนมือเลวสอยไปซะแล้ว...

การขโมยเป็นสิ่งไม่ควร แต่เรายังพอจะคาดเดาได้ว่าเขาทำไปเพราะอะไร ก็เพราะอยากได้น่ะสิ ถ้าไม่อยากได้เงิน(เอาไปขาย)ก็ต้องอยากได้รองเท้าจนอดใจไม่ไหว อีกอย่างโอกาสมันก็เป็นใจเหลือเกิน.... ในที่ซึ่งคนแน่น ชุลมุนวุ่นวาย เจ้าของรองเท้าก็ไปก้มกราบพระอยู่ที่ไหนแล้วก็ไม่รู้... ขโมยไปก็ไม่มีใครเห็น ง่ายดายซะไม่มี

แต่ฉันอยากบอกว่า ทำบาปในวัด นรกกินหัวชัวร์ -_-;;

น่าสงสารน้องสาวของฉัน (ที่ได้ใส่รองเท้าใหม่แค่วันเดียว) และเสียดายแทนหัวขโมยคนนั้น (ที่คิดได้แค่นี้....บาปกรรม บาปกรรม)

แต่มองในมุมของเขา เขาอาจจะไม่ได้ทำอะไรผิดตรงไหน...(รึเปล่า?) หรืออาจจะคิดว่าเป็นวิธีการเอาของคนอื่นมาเป็นของเราได้อย่างชอบธรรมแล้ว (มั้ง?)

การกระทำของคนอื่นใดที่ขัดแย้งกับบรรทัดฐานของเรา เราคงไม่สามารถเข้าใจเขาได้กระมัง?